Oleh: Zin Mahmud
Sumber: Mingguan Malaysia 5 Ogos 2007
Minggu lalu Baghdad memperlihatkan kegembiraan rakyat Iraq apabila pasukan bola sepak kebangsaan mereka memenangi kejuaraan Piala Asia dengan mengalahkan Arab Saudi 1-0 di Jakarta, Indonesia.
Buat seketika, rakyat Iraq melupakan perbezaan sesama sendiri, sama ada Sunah, atau Syiah; Arab atau Kurdis, pro-Amerika, atau anti-Amerika, kesemuanya menyambut gembira kemenangan kesebelasan negara mereka.
Hakikat bahawa Iraq, yang masih dalam pendudukan tentera Amerika Syarikat (AS) dan berterusan menerima serangan daripada kumpulan penentang kuasa besar itu melalui pengeboman dan serangan bunuh diri berjaya menjuarai Piala Asia adalah sesuatu yang menyuntik semangat perpaduan baru di negara malang itu.
Sambutan meraikan kemenangan pasukan bola itu dibuat ketika Baghdad berada di bawah perintah berkurung kerana bimbangkan ancaman daripada penyerang-penyerang ganas. Walaupun banyak pihak di seluruh dunia mengharapkan semangat dan suasana indah daripada bidang sukan ini dapat menyemarakkan usaha perdamaian di negara itu, tetapi ternyata sepanjang minggu lalu Iraq mengalami pergolakan baru. Pada hari Rabu, negara itu menyaksikan tindakan blok politik Sunah Arab dalam Kabinet bertindak keluar, yang mana ia mampu menjerumuskan negara itu kepada suasana tidak stabil.
Ia berpunca daripada ketidakpercayaan blok politik Sunah, yang bernama Barisan Perjanjian Sunah pimpinan Ibrahim al-Jaafari terhadap Perdana Menteri Nouri al-Maliki. Ibrahim yang juga bekas perdana menteri, iaitu sebelum jawatan itu disandang Nouri mendakwa beliau turut mendapat sokongan daripada dua parti Kurdis utama dan ahli-ahli Parlimen yang menyokong tokoh Syiah berpengaruh, Muqtada al-Sadr.
Hujah Ibrahim bagi menentang Nouri ialah polisi-polisi Perdana Menteri itu yang tidak menyumbang kepada perpaduan nasional, sebaliknya menggalakkan perpecahan. Dakwaan itu adalah umum tetapi daripada pengalaman rakyat Iraq sendiri, mereka menyaksikan diskriminasi terhadap golongan Sunah daripada jentera kerajaan khususnya di kalangan pasukan keselamatan. Sementara Nouri yang merupakan antara pemimpin Sunah tidak pula menggalakkan usaha perpaduan itu.
Suasana yang tidak stabil ini gagal memberi harapan baru. Sedangkan hasrat rakyat Iraq untuk bersatu di bawah identiti nasional, masih kuat dan dapat disaksikan melalui sambutan terhadap kejuaraan Piala Asia itu.
Kelihatannya semua pihak yang mempunyai kuasa mahukan kestabilan di Iraq. Lebih-lebih lagi AS yang mengharapkan negara itu dapat ditinggalkan dalam keadaan stabil dan damai. Golongan yang mahu Iraq terus bergolak ialah penentang-penentang bersenjata yang sebahagiannya dikaitkan dengan pengganas penyerang berani mati dikaitkan oleh AS dengan Al-Qaeda. Kumpulan ini mahu Iraq terus tidak stabil supaya bukan saja kredibiliti AS tercabar tetapi juga akan wujud vakum politik di negara itu, yang akhirnya membolehkan ia diisi oleh golongan itu.
Kepentingan bagi memastikan Iraq mencapai kestabilan bukan saja dikehendaki oleh AS tetapi lebih-lebih lagi jiran-jiran Iraq. Perasaan ini jelas ditunjukkan dalam mesyuarat antara Setiausaha Negara AS, Condoleeza Rice dan menteri-menteri luar negara Arab terpilih di Sharm El-Sheik, Mesir pada Selasa lalu. Umumnya AS berjaya meyakinkan negara-negara Arab untuk menyokong usaha mewujudkan kestabilan di Iraq. Tetapi komitmen dari segi retorik sukar untuk dilihat dalam bentuk tindakan. Usaha mewujudkan kestabilan Iraq melibatkan tindakan menghalang sebarang bantuan terhadap kumpulan- kumpulan pengganas, di samping membantu kerajaan Iraq mempertahankan diri.
Bagaimanapun, bagi jiran-jiran Arab khususnya di kalangan Sunah, mereka tidak pula mahu kestabilan dalam erti kata Iraq dikuasai oleh Syiah, yang seterusnya bermakna pengukuhan pengaruh Iran. Jika Iran campur tangan dengan kedudukan golongan Sunah terjejas, maka pastinya negara-negara Arab Sunah akan campur tangan, dan ini menyumbang kepada ketidakstabilan.
Maknanya jiran-jiran Iraq di kalangan Sunah mahukan kestabilan di negara itu tetapi ia wajar berlandaskan kepada keseimbangan hubungan Sunah-Syiah. Maka bantahan Ibrahim membawa mesej kepada jiran-jiran Iraq di kalangan Arab Sunah bahawa mereka tidak puas hati dengan layanan yang diterima oleh Sunah daripada kerajaan Baghdad, yang dikuasai Syiah.
Kestabilan
Bagaimanapun sasaran mesej Ibrahim ini bukanlah terhadap negara-negara Arab, tetapi lebih kepada AS. Washington sedang bertungkus-lumus berusaha untuk mewujudkan kestabilan di Iraq kerana Presiden George W. Bush yang akan mengakhiri tempoh presidennya mengharapkan suatu keadaan di mana AS boleh berundur bukan saja dengan terhormat tetapi juga kepentingan kuasa besar itu terjamin. Maknanya segala peperangan dan kejayaan menjatuhkan Saddam Hussein tidaklah sesia. Sekurang-kurangnya kalau Iraq tidak menjadi sebuah negara demokrasi yang pro-Barat, tetapi sekurang-kurangnya ia berada dalam keadaan stabil dan memiliki hubungan baik dengan Washington.
AS boleh menggunakan pengaruhnya untuk memberi tekanan kepada Nouri dan kerajaan Baghdad yang didominasi oleh Syiah. Tetapi kejayaan akhir terletak pada rakyat Iraq sendiri. Sunah dan Syiah mesti melepaskan rasa permusuhan di kalangan mereka. Itu merupakan kunci kepada kestabilan dan perdamaian.
Perkara ini didapati sukar kerana puak Syiah telah mengalami tekanan dahsyat daripada Saddam semasa pemerintahannya dan selepas presiden itu tumbang, perasaan balas dendam, dan keganasan dalam bentuk itu telah pun berlaku membawa kepada suasana permusuhan mendalam. Melihat daripada pengalaman manusia dalam hal ini, keadaan ini akan hanya terhenti apabila dua suasana berikut berlaku:
Pertama, kedua belah pihak telah membunuh sesama sendiri sekurang-kurangnya setelah satu generasi berlalu hinggalah kepada keadaan di mana kedua-dua pihak berasa penat dan jemu untuk terus berbalah. Jika generasi berikutnya mula berasa mereka tidak wajar meneruskan permusuhan yang puncanya sudah tidak relevan lagi, maka perbalahan ini boleh terhenti.
Kedua, terdapat sekumpulan kecil rakyat Iraq yang komited bekerja untuk menumbuhkan perasaan nasionalisme yang melangkaui mazhab dan puak. Daripada kumpulan kecil ini ia boleh membesar dan usaha dalam bentuk gerakan masyarakat sivil, jika dibuat dengan banyak dan merebak akan mendatangkan kejayaan lebih baik berbanding kaedah politik dan tindakan ketenteraan.
AS mahir dalam kaedah pergerakan pertubuhan badan-badan bukan kerajaan (NGO) ini. Ia bukan saja melibatkan usaha badan-badan kebajikan sukarela tetapi juga kelab-kelab sukan. Bukan saja AS yang patut membantu tetapi lebih penting lagi negara-negara jiran Iraq, dari Arab Saudi, Syria, Jordan, Mesir hinggalah kepada Iran dan Turki.
Sokongan tersembunyi kalangan tertentu di negara- negara Arab Sunah terhadap kumpulan-kumpulan bersenjata di Iraq membawa lebih banyak padah buruk. Sememangnya perlu dibezakan antara pengganas bunuh diri dari kalangan kumpulan berkait Al-Qaeda dengan gerakan nasionalis serta Islam yang menentang AS secara bukan teroris.
Menentang AS secara bersenjata dilihat sebagai wajar memandangkan kuasa besar itu menggunakan senjata canggih dalam pendudukan mereka di Iraq. Mereka juga menyumbang kepada kesedaran AS untuk berundur segera.
Tetapi dari segi kemanusiaan, sebarang peperangan adalah menang jadi arang, kalah jadi abu. Akhirnya rakyat yang menderita. Maka lebih baik usaha dilakukan dalam bentuk perdamaian dan kebajikan. Salah satu kaedah bagi menyemai perasaan kemanusiaan adalah melalui aktiviti sukan.
Maka kemenangan kesebelasan Iraq dalam Piala Asia itu mempunyai makna politik dari segi mengingatkan rakyat negara itu, dan dunia betapa semua manusia mempunyai hasrat untuk hidup aman dan bergembira.
Antara sebab Iraq mampu meraih kemenangan ialah hampir kesemua pemain pasukan kebangsaannya itu bermain di kelab-kelab bola sepak di luar negara. Mereka sememangnya profesional dan dapat dijangkakan keupayaan mereka untuk meraih kemenangan.
Tetapi jika sukan hendak digunakan untuk perpaduan nasional, kelab-kelab sukan yang ditubuhkan di Iraq mesti berbentuk pelbagai kaum dan mazhab. Apabila mereka berinteraksi dan perhatian mereka dipalingkan kepada sukan, maka soal politik yang berbentuk konfrontasi dapat dikurangkan.
Justeru, dalam senario ini kerajaan Baghdad mesti memberi perhatian kepada usaha menyemai kesedaran perpaduan nasional, antaranya melalui aktiviti sukan. Sudah tentu jika terdapat usaha ikhlas daripada kerajaan Nouri, maka Ibrahim tidak akan menarik diri daripada Kabinet.
Namun begitu, kedua-dua Nouri dan Ibrahim mula berbalah dua bulan lalu apabila muktamar Parti Dawa (Dakwah) mengundi menolak kepimpinan Ibrahim dan digantikan dengan Nouri. Parti Dawa adalah sebuah parti gerakan Islam di mana Nouri dan Ibrahim merupakan pemimpin-pemimpinnya. Apabila muktamar itu menolak Ibrahim, ia seolah-olah hendak menunjukkan bahawa pemimpin itu tidak cukup membela kepentingan Sunah.
Tetapi Ibrahim mencadangkan suatu rancangan politik nasional yang tidak berbentuk kemazhaban dan beliau percaya boleh menyelamatkan Iraq. Bagaimanapun dalam tuntutannya yang berjumlah belasan itu, Ibrahim menegaskan tentang kepentingan puak Sunah mempunyai suara lebih dalam soal keselamatan. Tuntutannya itu bersebab kerana apa yang menjadi masalah utama bagi puak Sunah Arab ialah pasukan keselamatan yang didominasi dan dikuasai oleh pihak Syiah. Secara bebas, Syiah dengan sendirinya menguasai kerajaan Baghdad kerana bukan saja mereka mempunyai kelebihan majoriti di kalangan tiga kumpulan itu tetapi juga sebagai pihak yang tertindas pada zaman Saddam, maka pemerintahan negara sewajarnya di tangan mereka.
Sunah berpecah dua apabila Arab dan Kurdis tidak dianggap sebagai satu puak. Justeru Washington yang sebenarnya berusaha untuk memastikan supaya Sunah terus berada dalam kerajaan Baghdad untuk mewujudkan perpaduan nasional. Tetapi walaupun jawatan Perdana Menteri disandang oleh Sunah, kementerian penting seperti pertahanan dan keselamatan berada di tangan Syiah.
Penarikan diri Ibrahim melibatkan menteri-menteri kebudayaan, wanita, perancangan, pendidikan tinggi dan menteri luar rendah. Bagaimanapun, Timbalan Presiden Barisan Perjanjian Sunah itu, Tareq al-Hashemi terus menyandang jawatan itu buat masa ini. Begitu juga dengan Menteri Pertahanan Arab Sunah, Abdel Qader Jassim. Seramai 44 daripada 275 anggota itu terdiri daripada kalangan wakil barisan itu.
Tetapi dari segi praktikal, pengunduran Ibrahim dan wakil-wakilnya itu tidak menjejaskan pentadbiran. Ini kerana kerajaan Baghdad sudah pun lumpuh akibat perbalahan sesama sendiri. Blok Syiah radikal pimpinan Muqtada al-Sadr telah pun mengundurkan diri pada April lalu.
Justeru, sorakan kegembiraan kerana kemenangan bola sepak Piala Asia hanyalah selingan yang masih belum memberi harapan baru kepada rakyat Iraq.
Read more!
Showing posts with label Sukan. Show all posts
Showing posts with label Sukan. Show all posts
Sukan dan masalah sosiopolitik
Oleh: ZIN MAHMUD (Di Canberra, Australia)
Sumber: Mingguan Malaysia 3 Jun 2007
DR. Jamal Rifi, seorang doktor perubatan di Sydney, Australia memenuhi masa hujung minggunya dengan memberi sumbangan sukarela bagi menggalakkan kegiatan sukan di kalangan kanak-kanak dan remaja di sekitar kediamannya di Lakemba.
Beliau yang juga Presiden Kelab Sukan dan Rekreasi Lakemba berbuat demikian bukan saja hanya kerana minat kepada sukan tetapi mempunyai misi sosiopolitik besar untuk Australia. Ketika ditemui di kliniknya, Jamal dengan semangat menyatakan kepercayaannya bahawa melalui sukan, komuniti daripada pelbagai latar belakang budaya di Australia dapat diintegrasikan sebagai satu bangsa.
Politik tidak dapat melakukannya. Tetapi sukan sebagai kegiatan universal yang dapat dihargai oleh semua bangsa mampu mewujudkan perasaan saling faham-fahami, bertoleransi di antara satu sama lain.
“Cuba bayangkan apabila kanak-kanak bermain sesama sendiri. Mereka tidak pedulikan latar belakang, keturunan, agama atau warna kulit. Mereka berseronok bermain dan ia memupuk sikap toleransi dan menerima budaya berbeza," kata Jamal yang lahir di Lebanon dan menjadi warganegara Australia lebih 30 tahun lalu.
Kelab beliau yang mempunyai beberapa pasukan bola sepak lelaki dan wanita dianggotai oleh kanak-kanak dan remaja daripada pelbagai keturunan: Lebanon, Vietnam, Greek, Somalia, Indonesia, Turki, Iraq dan lain-lain. Kelabnya juga menggalakkan sukan-sukan lain seperti kriket, seni mempertahankan diri dan sentiasa mendedahkan ahli-ahlinya kepada permainan baru supaya masing-masing mencari permainan kesukaan sendiri.
Menurutnya, usaha beliau mendapat sokongan daripada keturunan Anglo-Saxon, iaitu Inggeris dan Britain yang mana merekalah yang pada asalnya menubuhkan kelab itu 90 tahun lalu. Bagaimanapun, beliau menyatakan bahawa usahanya bukan sekadar memperbaiki ruang aktiviti sukan di peringkat tempatan tetapi melihatnya sebagai usaha serius bagi menyumbang kepada kekuatan sukan Australia.
Selain daripada menggalakkan penglibatan semua kanak-kanak dan remaja dalam sukan dan permainan, kelab itu juga berusaha memberi latihan serius kepada pasukannya supaya mampu bertanding dengan pasukan-pasukan tempatan lain hingga ke peringkat negeri dan negara.
“Dari kegiatan sebeginilah, pasukan kebangsaan Australia akan mencari bakat baru dalam pelbagai permainan khususnya bola sepak. Dalam sukan, mereka terpaksa melihat hanya kepada merit dan melangkaui keturunan," ujarnya. Maka ketika bermain melawan pasukan-pasukan yang dianggotai oleh keturunan Anglo-Saxon, mereka juga akan dapat berinteraksi dan sekurang-kurangnya melunturkan prejudis terhadap komuniti minoriti seperti orang Islam.
Beliau tidak menafikan bahawa usahanya tetap sukar kerana ada pihak yang mempunyai perasaan prejudis dan stereotaip kepada komuniti bukan minoriti. Di satu pihak, pandangan umum Anglo-Saxon yang dibentuk oleh media bersikap Islamofobia, sementara di pihak lagi satu pula ialah kalangan orang Islam sendiri yang ada antaranya masih berfikiran memencilkan diri dan tidak menerima hakikat bahawa mereka adalah orang Australia.
Beliau juga mempertemukan delegasi media Malaysia dengan seorang pemain ragbi nasional yang terkenal di Australia, Hazem El Masri, seorang keturunan Lebanon. Dalam buku mengenai dirinya, El Magic yang ditulis oleh Bill Woods, Hazem menceritakan bagaimana sukarnya seorang Islam di Australia dapat diiktiraf menurut kebolehannya sendiri. Tetapi kejayaan beliau memaparkan hakikat bahawa sukan menjadi antara cara terbaik untuk memupuk toleransi dan persefahaman antara kaum dan agama.
Ini kerana jika seseorang itu mempunyai kebolehan dalam sesuatu permainan, adalah sukar bagi sesiapa untuk menolaknya daripada menyertai pasukan nasional. Hazem walaupun kuat beragama dan masih mengekalkan identiti Lebanon Arab Islam Sunni tetapi sentiasa memaparkan dirinya sebagai seorang Australia.
Dalam permainan bola sepak dunia, Zineddine Zidane dari Perancis menunjukkan betapa sukan boleh memaparkan penyatuan nasional tidak kira keturunan atau agama seseorang itu. Zineddine tetap menggambarkannya sebagai seorang Perancis walaupun dia beragama Islam. Keadaan ini boleh terjadi kerana pasukan kebangsaan yang dianggotainya dapat diterima sebagai mewakili Perancis.
Sesebuah negara, termasuk Australia adalah entiti wilayah tanah yang mana semua warganegara adalah dianggap setaraf, saksama dan mempunyai hak serta tanggungjawab serupa. Walaupun seseorang itu beragama berbeza daripada kebanyakan warganegara di negara berkenaan, tetapi ia tetap merupakan sebahagian daripada negara berkenaan. Sementara identiti sesebuah negara tidak lagi terletak pada bangsa, agama atau keturunan.
Malah bukan kepada tentera masing-masing yang berperang bagi pihak negara berkenaan itu, sebaliknya, pada alaf ini terdapat tanda-tanda identiti sesebuah negara dikaitkan dengan sukan, sama ada pasukan bola sepak masing-masing mahupun kontinjen dalam Olimpik.
Kalau zaman dahulu, sifat kenegaraan itu dikaitkan dengan angkatan tentera masing- masing yang berperang mempertahankan raja masing-masing di bawah bendera kebangsaan mereka, tetapi pada zaman yang menolak peperangan, pada masa akan datang identiti negara dizahirkan di Sukan Olimpik dan sukan-sukan lain seperti Sukan Asia, Sukan Komanwel atau pertandingan dunia seperti Piala Dunia dengan atlet dan pemain menjadi pejuang baru bagi mempertahankan bendera negara mereka.
Konsep sukan yang dikaitkan dengan usaha menyelesaikan masalah sosiopolitik jangka panjang turut dibincangkan oleh agensi pemikir Australia, Institut Lowy bagi Polisi Antarabangsa mengaitkannya dengan politik hubungan antara negara-negara dengan mengemukakan gagasan Diplomasi Bola Sepak.
Pengarah Programnya, Dr. Malcolm Cook memberitahu bagaimana keahlian Australia dalam Konfederasi Bola Sepak (AFC) mencerminkan peranan sukan dalam politik hubungan antarabangsa.
Beliau membayangkan bagaimana interaksi rakyat negara-negara dengan penglibatan mereka dalam sesuatu penganjuran sukan membawa nilai politik hubungan antarabangsa tersendiri. Tidakkah penyertaan Australia dalam AFC mulai tahun lalu juga mencerminkan kehendak Canberra untuk lebih dilihat sebagai negara Asia selaras dengan keanggotaannya juga dalam Sidang Kemuncak Asia Timur (EAS)?
Sukan dan permainan antara negara dilihat mampu merapatkan hubungan antara rakyatnya kerana semangat kesukanan dapat mengendurkan perasaan negatif, dan akhirnya sebarang masalah diselesaikan menurut pertimbangan khusus sesuatu isu, dan bukannya atas prejudis serta kebencian.
Read more!
Sumber: Mingguan Malaysia 3 Jun 2007
DR. Jamal Rifi, seorang doktor perubatan di Sydney, Australia memenuhi masa hujung minggunya dengan memberi sumbangan sukarela bagi menggalakkan kegiatan sukan di kalangan kanak-kanak dan remaja di sekitar kediamannya di Lakemba.
Beliau yang juga Presiden Kelab Sukan dan Rekreasi Lakemba berbuat demikian bukan saja hanya kerana minat kepada sukan tetapi mempunyai misi sosiopolitik besar untuk Australia. Ketika ditemui di kliniknya, Jamal dengan semangat menyatakan kepercayaannya bahawa melalui sukan, komuniti daripada pelbagai latar belakang budaya di Australia dapat diintegrasikan sebagai satu bangsa.
Politik tidak dapat melakukannya. Tetapi sukan sebagai kegiatan universal yang dapat dihargai oleh semua bangsa mampu mewujudkan perasaan saling faham-fahami, bertoleransi di antara satu sama lain.
“Cuba bayangkan apabila kanak-kanak bermain sesama sendiri. Mereka tidak pedulikan latar belakang, keturunan, agama atau warna kulit. Mereka berseronok bermain dan ia memupuk sikap toleransi dan menerima budaya berbeza," kata Jamal yang lahir di Lebanon dan menjadi warganegara Australia lebih 30 tahun lalu.
Kelab beliau yang mempunyai beberapa pasukan bola sepak lelaki dan wanita dianggotai oleh kanak-kanak dan remaja daripada pelbagai keturunan: Lebanon, Vietnam, Greek, Somalia, Indonesia, Turki, Iraq dan lain-lain. Kelabnya juga menggalakkan sukan-sukan lain seperti kriket, seni mempertahankan diri dan sentiasa mendedahkan ahli-ahlinya kepada permainan baru supaya masing-masing mencari permainan kesukaan sendiri.
Menurutnya, usaha beliau mendapat sokongan daripada keturunan Anglo-Saxon, iaitu Inggeris dan Britain yang mana merekalah yang pada asalnya menubuhkan kelab itu 90 tahun lalu. Bagaimanapun, beliau menyatakan bahawa usahanya bukan sekadar memperbaiki ruang aktiviti sukan di peringkat tempatan tetapi melihatnya sebagai usaha serius bagi menyumbang kepada kekuatan sukan Australia.
Selain daripada menggalakkan penglibatan semua kanak-kanak dan remaja dalam sukan dan permainan, kelab itu juga berusaha memberi latihan serius kepada pasukannya supaya mampu bertanding dengan pasukan-pasukan tempatan lain hingga ke peringkat negeri dan negara.
“Dari kegiatan sebeginilah, pasukan kebangsaan Australia akan mencari bakat baru dalam pelbagai permainan khususnya bola sepak. Dalam sukan, mereka terpaksa melihat hanya kepada merit dan melangkaui keturunan," ujarnya. Maka ketika bermain melawan pasukan-pasukan yang dianggotai oleh keturunan Anglo-Saxon, mereka juga akan dapat berinteraksi dan sekurang-kurangnya melunturkan prejudis terhadap komuniti minoriti seperti orang Islam.
Beliau tidak menafikan bahawa usahanya tetap sukar kerana ada pihak yang mempunyai perasaan prejudis dan stereotaip kepada komuniti bukan minoriti. Di satu pihak, pandangan umum Anglo-Saxon yang dibentuk oleh media bersikap Islamofobia, sementara di pihak lagi satu pula ialah kalangan orang Islam sendiri yang ada antaranya masih berfikiran memencilkan diri dan tidak menerima hakikat bahawa mereka adalah orang Australia.
Beliau juga mempertemukan delegasi media Malaysia dengan seorang pemain ragbi nasional yang terkenal di Australia, Hazem El Masri, seorang keturunan Lebanon. Dalam buku mengenai dirinya, El Magic yang ditulis oleh Bill Woods, Hazem menceritakan bagaimana sukarnya seorang Islam di Australia dapat diiktiraf menurut kebolehannya sendiri. Tetapi kejayaan beliau memaparkan hakikat bahawa sukan menjadi antara cara terbaik untuk memupuk toleransi dan persefahaman antara kaum dan agama.
Ini kerana jika seseorang itu mempunyai kebolehan dalam sesuatu permainan, adalah sukar bagi sesiapa untuk menolaknya daripada menyertai pasukan nasional. Hazem walaupun kuat beragama dan masih mengekalkan identiti Lebanon Arab Islam Sunni tetapi sentiasa memaparkan dirinya sebagai seorang Australia.
Dalam permainan bola sepak dunia, Zineddine Zidane dari Perancis menunjukkan betapa sukan boleh memaparkan penyatuan nasional tidak kira keturunan atau agama seseorang itu. Zineddine tetap menggambarkannya sebagai seorang Perancis walaupun dia beragama Islam. Keadaan ini boleh terjadi kerana pasukan kebangsaan yang dianggotainya dapat diterima sebagai mewakili Perancis.
Sesebuah negara, termasuk Australia adalah entiti wilayah tanah yang mana semua warganegara adalah dianggap setaraf, saksama dan mempunyai hak serta tanggungjawab serupa. Walaupun seseorang itu beragama berbeza daripada kebanyakan warganegara di negara berkenaan, tetapi ia tetap merupakan sebahagian daripada negara berkenaan. Sementara identiti sesebuah negara tidak lagi terletak pada bangsa, agama atau keturunan.
Malah bukan kepada tentera masing-masing yang berperang bagi pihak negara berkenaan itu, sebaliknya, pada alaf ini terdapat tanda-tanda identiti sesebuah negara dikaitkan dengan sukan, sama ada pasukan bola sepak masing-masing mahupun kontinjen dalam Olimpik.
Kalau zaman dahulu, sifat kenegaraan itu dikaitkan dengan angkatan tentera masing- masing yang berperang mempertahankan raja masing-masing di bawah bendera kebangsaan mereka, tetapi pada zaman yang menolak peperangan, pada masa akan datang identiti negara dizahirkan di Sukan Olimpik dan sukan-sukan lain seperti Sukan Asia, Sukan Komanwel atau pertandingan dunia seperti Piala Dunia dengan atlet dan pemain menjadi pejuang baru bagi mempertahankan bendera negara mereka.
Konsep sukan yang dikaitkan dengan usaha menyelesaikan masalah sosiopolitik jangka panjang turut dibincangkan oleh agensi pemikir Australia, Institut Lowy bagi Polisi Antarabangsa mengaitkannya dengan politik hubungan antara negara-negara dengan mengemukakan gagasan Diplomasi Bola Sepak.
Pengarah Programnya, Dr. Malcolm Cook memberitahu bagaimana keahlian Australia dalam Konfederasi Bola Sepak (AFC) mencerminkan peranan sukan dalam politik hubungan antarabangsa.
Beliau membayangkan bagaimana interaksi rakyat negara-negara dengan penglibatan mereka dalam sesuatu penganjuran sukan membawa nilai politik hubungan antarabangsa tersendiri. Tidakkah penyertaan Australia dalam AFC mulai tahun lalu juga mencerminkan kehendak Canberra untuk lebih dilihat sebagai negara Asia selaras dengan keanggotaannya juga dalam Sidang Kemuncak Asia Timur (EAS)?
Sukan dan permainan antara negara dilihat mampu merapatkan hubungan antara rakyatnya kerana semangat kesukanan dapat mengendurkan perasaan negatif, dan akhirnya sebarang masalah diselesaikan menurut pertimbangan khusus sesuatu isu, dan bukannya atas prejudis serta kebencian.
Read more!
Misi berat Beckham di Los Angeles
Oleh: DATUK MUHAMMAD ALIAS
Sumber: Utusan Malaysia 8 Februari 2007
KETIKA David Beckham tiba di Los Angeles beberapa minggu lalu, beliau dan isterinya, Victoria atau Posh Spices Girl mendapat publisiti hebat daripada media. Jelas mereka termasuk dalam kumpulan selebriti Hollywood.
Bagaimanapun, berita mengenai gaji beliaulah yang panas sekali. Beliau dibayar AS$1 juta seminggu, AS$4 juta sebulan. Kontrak lima tahun dengan Los Angeles Galaxy bernilai AS$250 juta (RM950 juta).
Kontrak tersebut merupakan antara yang termahal bagi ahli sukan di Amerika Syarikat (AS). Ada berita mengatakan pendapatan beliau (bagi kadar seminggu) adalah 500 kali ganda daripada teman-teman sepasukannya.
Keputusan mengimport Beckham dengan harga yang begitu mahal ada kaitan dengan usaha mempertingkatkan taraf bola sepak AS.
Wang tidak menjadi masalah di sini. Masalahnya ialah menarik minat sebahagian besar rakyat Amerika kepada bola sepak. Dewasa ini sukan yang paling digemari ialah American football, bola keranjang dan bola lisut.
Sebenarnya bola sepak mempunyai masa depan yang cerah di Amerika. Orang Amerika tidak lokek wang untuk sukan. Kalau mereka meminati sesuatu sukan mereka sanggup menghabiskan wang.
Umpamanya ada yang membeli tiket berharga sehingga AS$1,000 untuk menyaksikan pertandingan bola keranjang. Tiket paling murah dalam lingkungan AS$50.
Sementara pemain-pemain dilatih menggunakan kaedah moden. Lagi pula dengan penduduk mencecah 300 juta orang, AS mempunyai keupayaan memilih pemain yang terbaik dari sumber yang besar.
Beckham mempunyai tugas yang amat berat. Beliau mesti melakukan sesuatu untuk mempertingkatkan taraf bola sepak sejajar dengan gaji yang dibayar. Meskipun begitu, tugas beliau tidaklah sesukar Pele ketika menyertai New York Cosmos tahun 1975 dulu.
Pele boleh dikatakan bermula dari peringkat asas. Meskipun Pele pemain bola sepak nombor satu dunia tetapi beliau tidak begitu dikenali di AS. Ketika itu rakyat Amerika tidak memberi perhatian serius kepada bola sepak.
Bola sepak mula dipertandingkan di peringkat sekolah dan kolej tahun 1862. Bagaimanapun, ragbi yang diubah suai undang-undangnya lebih digemari. Maka bermulalah zaman American football yang diminati sehingga ke hari ini.
Sehingga awal 1990-an, bola sepak merupakan permainan untuk wanita. Kaum lelaki lebih suka bermain American football yang dikira penuh dengan ciri-ciri kelelakian.
Ketika melayari laman web Persekutuan Bola Sepak Amerika Syarikat (USSF) baru-baru ini, saya menemui satu maklumat yang setiap rakyat Malaysia pasti merasa bangga. Ia mengenai keputusan pertandingan bola sepak di Olimpik Munich, Jerman Barat pada tahun 1972. Antara keputusannya ialah pasukan AS kalah 0-3 dengan Malaysia.
Tidak syak lagi itulah detik-detik kecemerlangan sejarah bola sepak Malaysia. Ia telah berlalu selama 34 tahun dan nampaknya tidak mungkin berulang dalam masa terdekat. Masih terbayang betapa gegak gempita sorak gembira rakyat Malaysia apabila negara berjaya menempah tiket ke Munich.
Kini sejarah telah menjadi sebaliknya. Ketika AS yang pernah dibelasah dengan teruk di Munich berjaya ke pusingan akhir Piala Dunia sejak tahun 1990, sedangkan Malaysia semakin mundur.
Ekoran dari itu kebelakangan ini tidak henti-henti kritikan dilemparkan kepada Persatuan Bola Sepak Malaysia (FAM). Ada yang mahu FAM dirombak dan segelintir pegawainya meletakkan jawatan.
Namun mengendali satu persatuan yang besar seperti FAM bukanlah perkara mudah. Tambahan pula bila terdapat banyak masalah.
Sementara itu, dapat diperhatikan bahawa projek pemain import jelas gagal mempertingkatkan mutu bola sepak Malaysia. Ada antara pemain-pemain import yang lebih rendah mutu permainannya daripada pemain-pemain tempatan. Lantaran itu tidak ada sebab kenapa kita mesti mengimport pemain-pemain luar.
Sebaliknya segala tenaga dan usaha digunakan untuk melatih bakat-bakat dalam negara sendiri. Yang penting dapatkan jurulatih yang berkebolehan termasuk dari luar negara. Berilah tumpuan kepada pemain-pemain yang tahan lasak, berdisiplin dan bersedia untuk maju.
Seperti mana Beckham, beberapa pemain bola sepak China, Korea dan Jepun kini bermain di kelab-kelab profesional di Eropah. Sedih sekali rakyat Malaysia cuma mampu tumpang seronok setiap kali berlangsungnya Piala Dunia.
Read more!
Sumber: Utusan Malaysia 8 Februari 2007
KETIKA David Beckham tiba di Los Angeles beberapa minggu lalu, beliau dan isterinya, Victoria atau Posh Spices Girl mendapat publisiti hebat daripada media. Jelas mereka termasuk dalam kumpulan selebriti Hollywood.
Bagaimanapun, berita mengenai gaji beliaulah yang panas sekali. Beliau dibayar AS$1 juta seminggu, AS$4 juta sebulan. Kontrak lima tahun dengan Los Angeles Galaxy bernilai AS$250 juta (RM950 juta).
Kontrak tersebut merupakan antara yang termahal bagi ahli sukan di Amerika Syarikat (AS). Ada berita mengatakan pendapatan beliau (bagi kadar seminggu) adalah 500 kali ganda daripada teman-teman sepasukannya.
Keputusan mengimport Beckham dengan harga yang begitu mahal ada kaitan dengan usaha mempertingkatkan taraf bola sepak AS.
Wang tidak menjadi masalah di sini. Masalahnya ialah menarik minat sebahagian besar rakyat Amerika kepada bola sepak. Dewasa ini sukan yang paling digemari ialah American football, bola keranjang dan bola lisut.
Sebenarnya bola sepak mempunyai masa depan yang cerah di Amerika. Orang Amerika tidak lokek wang untuk sukan. Kalau mereka meminati sesuatu sukan mereka sanggup menghabiskan wang.
Umpamanya ada yang membeli tiket berharga sehingga AS$1,000 untuk menyaksikan pertandingan bola keranjang. Tiket paling murah dalam lingkungan AS$50.
Sementara pemain-pemain dilatih menggunakan kaedah moden. Lagi pula dengan penduduk mencecah 300 juta orang, AS mempunyai keupayaan memilih pemain yang terbaik dari sumber yang besar.
Beckham mempunyai tugas yang amat berat. Beliau mesti melakukan sesuatu untuk mempertingkatkan taraf bola sepak sejajar dengan gaji yang dibayar. Meskipun begitu, tugas beliau tidaklah sesukar Pele ketika menyertai New York Cosmos tahun 1975 dulu.
Pele boleh dikatakan bermula dari peringkat asas. Meskipun Pele pemain bola sepak nombor satu dunia tetapi beliau tidak begitu dikenali di AS. Ketika itu rakyat Amerika tidak memberi perhatian serius kepada bola sepak.
Bola sepak mula dipertandingkan di peringkat sekolah dan kolej tahun 1862. Bagaimanapun, ragbi yang diubah suai undang-undangnya lebih digemari. Maka bermulalah zaman American football yang diminati sehingga ke hari ini.
Sehingga awal 1990-an, bola sepak merupakan permainan untuk wanita. Kaum lelaki lebih suka bermain American football yang dikira penuh dengan ciri-ciri kelelakian.
Ketika melayari laman web Persekutuan Bola Sepak Amerika Syarikat (USSF) baru-baru ini, saya menemui satu maklumat yang setiap rakyat Malaysia pasti merasa bangga. Ia mengenai keputusan pertandingan bola sepak di Olimpik Munich, Jerman Barat pada tahun 1972. Antara keputusannya ialah pasukan AS kalah 0-3 dengan Malaysia.
Tidak syak lagi itulah detik-detik kecemerlangan sejarah bola sepak Malaysia. Ia telah berlalu selama 34 tahun dan nampaknya tidak mungkin berulang dalam masa terdekat. Masih terbayang betapa gegak gempita sorak gembira rakyat Malaysia apabila negara berjaya menempah tiket ke Munich.
Kini sejarah telah menjadi sebaliknya. Ketika AS yang pernah dibelasah dengan teruk di Munich berjaya ke pusingan akhir Piala Dunia sejak tahun 1990, sedangkan Malaysia semakin mundur.
Ekoran dari itu kebelakangan ini tidak henti-henti kritikan dilemparkan kepada Persatuan Bola Sepak Malaysia (FAM). Ada yang mahu FAM dirombak dan segelintir pegawainya meletakkan jawatan.
Namun mengendali satu persatuan yang besar seperti FAM bukanlah perkara mudah. Tambahan pula bila terdapat banyak masalah.
Sementara itu, dapat diperhatikan bahawa projek pemain import jelas gagal mempertingkatkan mutu bola sepak Malaysia. Ada antara pemain-pemain import yang lebih rendah mutu permainannya daripada pemain-pemain tempatan. Lantaran itu tidak ada sebab kenapa kita mesti mengimport pemain-pemain luar.
Sebaliknya segala tenaga dan usaha digunakan untuk melatih bakat-bakat dalam negara sendiri. Yang penting dapatkan jurulatih yang berkebolehan termasuk dari luar negara. Berilah tumpuan kepada pemain-pemain yang tahan lasak, berdisiplin dan bersedia untuk maju.
Seperti mana Beckham, beberapa pemain bola sepak China, Korea dan Jepun kini bermain di kelab-kelab profesional di Eropah. Sedih sekali rakyat Malaysia cuma mampu tumpang seronok setiap kali berlangsungnya Piala Dunia.
Read more!
Kerjaya sukan cukup lumayan
Oleh: MUHAMMAD ALIAS
Sumber: Utusan Malaysia 6 April 2006
SAYA sering menyaksikan pertandingan besbol peringkat liga junior di stadium berhampiran rumah. Seronok sekali melihat kanak-kanak lelaki antara umur enam tahun hingga 11 tahun menghayun kayu pemukul dengan bersemangat. Mereka sungguh kacak dengan baju, seluar ketat, stoking panjang dan kasut (but) khusus untuk besbol. Sambil memakai topi dengan cap pasukan masing-masing.
Di Amerika Syarikat (AS) setiap sukan bermula ketika pemain berusia masih kecil. Baik American football, bola keranjang, besbol, bola sepak, olah raga dan sebagainya. Ibu bapa sanggup mengeluarkan wang membeli pakaian dan insurans kemalangan untuk anak-anak mereka. Masa depan rakyat AS bukan sekadar bergantung kepada akademik.
Sukan merupakan kerjaya yang cukup lumayan. Pendapatan tahunan dari puluhan ribu hingga menjadi jutawan.
Kanak-kanak yang minat dalam setiap jenis sukan akan diberi penekanan dari sekolah permulaan hingga ke sekolah tinggi dan kolej atau universiti.
Setiap sekolah mempunyai jurulatih dalam pelbagai bidang sukan. Malahan kanak-kanak boleh juga mengambil jurulatih peribadi. Ada ibu bapa yang sanggup berbelanja sampai AS$2,000 - AS$3,000 setahun untuk seorang anak.
Ketika di sekolah tinggi pelajar-pelajar yang berbakat dalam sukan akan mendapat biasiswa sukan untuk melanjutkan pelajaran di peringkat kolej atau universiti.
Jadi bayangkan pengalaman mereka dalam sesuatu jenis sukan selama 13 tahun sebelum tamat sekolah tinggi.
Masa kecil-kecil di kampung dulu kami juga bermain bola. Di sekolah menengah mula berkenalan dengan hoki, rugbi dan kriket. Tapi ramai yang tidak sampai ke mana-mana.
Ini kerana pelajar-pelajar sering bermain sendiri, tanpa jurulatih. Kalau ada pun cuma guru sukan yang ada kalanya dia sendiri pun kaki bangku. Lantaran itu, banyak bakat yang sepatutnya menyerlah tenggelam begitu saja.
Bermain
Selain daripada bola yang sering disediakan oleh sekolah, ibu bapa tidak mampu menyediakan peralatan yang lain. Ramai yang bermain tanpa kasut bola.
Sementara itu, ramai ibu bapa yang memarahi anak-anak kerana bersukan. Mereka sering diingatkan supaya belajar kuat-kuat, lulus periksa, masuk universiti. Bila lulus, jadi pegawai. Sukan tak ada masa depan. Tambahan pula bimbang takut ketika bersukan patah kaki, siapa akan tanggung.
Saya rasa perkara yang sama masih berlanjutan hingga ke hari ini.
Sistem pelajaran pula terlalu mementingkan akademik. Para pelajar menumpukan sepenuh masa untuk pelajaran. Jadi masa untuk bersukan langsung tak ada. Termasuk hujung minggu.
Sedangkan di AS, hujung minggu merupakan hari pertandingan sukan.
Ibu bapa dan sanak saudara ke stadium bersorak memberi perangsang kepada anak-anak mereka. Hujung minggu merupakan hari keluarga termasuk sukan. Ibu bapa pula sering memberi galakan meskipun ada kala anak-anak mereka tidak begitu menonjol. Begitu juga dengan jurulatih.
Malaysia juga boleh maju dalam sukan kalau mempunyai strategi yang betul. Setiap permainan dilatih ketika masih kecil. Pasukan-pasukan umpamanya bola dan badminton ditubuhkan di segenap kampung dan di bandar-bandar. Kemudian diadakan pertandingan peringkat liga untuk junior dan senior. Dari kampung pertandingan diadakan di peringkat mukim, daerah dan seterusnya negeri.
Ibu bapa yang mampu hendaklah menyediakan peralatan sendiri, mana yang tidak mampu disediakan oleh badan-badan tertentu umpamanya jawatankuasa sukan sesebuah kampung. Ataupun syarikat-syarikat tertentu ataupun wakil-wakil rakyat. Ini termasuklah kos pertandingan dan insurans kemalangan. Sediakan jurulatih yang bertauliah.
Paling penting minda rakyat dibuka dan tidak lagi semata-mata mengharapkan kejayaan akademik. Ini memerlukan pindaan sistem pendidikan. Peluang-peluang pekerjaan kepada graduan lulusan sukan hendaklah disediakan. Umpamanya sekolah-sekolah, maktab- maktab dan universiti-universiti mempunyai jurulatih secukupnya untuk pelbagai jenis sukan. Begitu juga dengan jabatan-jabatan kerajaan dan swasta.
Dulu di universiti memang ada bahagian sukan, tapi mungkin seorang pengarah yang menguruskan semua jenis sukan. Tidak ada jurulatih profesional. Latihan permainan seperti bola sepak dan rugbi sering diambil alih oleh pensyarah atau felo yang kebetulan bermain sukan tersebut. Setakat itu saja. Pelajar-pelajar pula apabila tamat belajar, sibuk bekerja dan minat bersukan hilang terus.
Di Sukan Komanwel di Australia yang baru berakhir, Malaysia memenangi tujuh pingat emas. Tahun 1998 ketika Malaysia menjadi tuan rumah, kita memenangi 10 pingat emas. Meskipun kita berbangga dengan kejayaan tersebut. Hakikatnya keputusan tersebut tidak menunjukkan sebarang kemajuan.
Masanya telah tiba bagi Malaysia menumpukan kepada sukan yang sesuai dengan kita. Umpamanya bola sepak, hoki, tenis, badminton dan golf. Sukan-sukan jenis ini tidak memerlukan badan yang besar dan tinggi.
Malaysia mempunyai ratusan padang golf. Eloklah sekolah-sekolah menengah memasukkan golf sebagai salah satu jenis permainan. Kelab-kelab golf boleh membantu pelajar-pelajar yang berminat.
Beberapa tahun lalu saya pernah bertemu beberapa orang pemain golf profesional Malaysia. Ramai yang menjadi jurulatih profesional. Bukannya mereka tidak berbakat. Tetapi terlalu banyak masalah yang dihadapi. Khususnya soal tajaan.
Read more!
Sumber: Utusan Malaysia 6 April 2006
SAYA sering menyaksikan pertandingan besbol peringkat liga junior di stadium berhampiran rumah. Seronok sekali melihat kanak-kanak lelaki antara umur enam tahun hingga 11 tahun menghayun kayu pemukul dengan bersemangat. Mereka sungguh kacak dengan baju, seluar ketat, stoking panjang dan kasut (but) khusus untuk besbol. Sambil memakai topi dengan cap pasukan masing-masing.
Di Amerika Syarikat (AS) setiap sukan bermula ketika pemain berusia masih kecil. Baik American football, bola keranjang, besbol, bola sepak, olah raga dan sebagainya. Ibu bapa sanggup mengeluarkan wang membeli pakaian dan insurans kemalangan untuk anak-anak mereka. Masa depan rakyat AS bukan sekadar bergantung kepada akademik.
Sukan merupakan kerjaya yang cukup lumayan. Pendapatan tahunan dari puluhan ribu hingga menjadi jutawan.
Kanak-kanak yang minat dalam setiap jenis sukan akan diberi penekanan dari sekolah permulaan hingga ke sekolah tinggi dan kolej atau universiti.
Setiap sekolah mempunyai jurulatih dalam pelbagai bidang sukan. Malahan kanak-kanak boleh juga mengambil jurulatih peribadi. Ada ibu bapa yang sanggup berbelanja sampai AS$2,000 - AS$3,000 setahun untuk seorang anak.
Ketika di sekolah tinggi pelajar-pelajar yang berbakat dalam sukan akan mendapat biasiswa sukan untuk melanjutkan pelajaran di peringkat kolej atau universiti.
Jadi bayangkan pengalaman mereka dalam sesuatu jenis sukan selama 13 tahun sebelum tamat sekolah tinggi.
Masa kecil-kecil di kampung dulu kami juga bermain bola. Di sekolah menengah mula berkenalan dengan hoki, rugbi dan kriket. Tapi ramai yang tidak sampai ke mana-mana.
Ini kerana pelajar-pelajar sering bermain sendiri, tanpa jurulatih. Kalau ada pun cuma guru sukan yang ada kalanya dia sendiri pun kaki bangku. Lantaran itu, banyak bakat yang sepatutnya menyerlah tenggelam begitu saja.
Bermain
Selain daripada bola yang sering disediakan oleh sekolah, ibu bapa tidak mampu menyediakan peralatan yang lain. Ramai yang bermain tanpa kasut bola.
Sementara itu, ramai ibu bapa yang memarahi anak-anak kerana bersukan. Mereka sering diingatkan supaya belajar kuat-kuat, lulus periksa, masuk universiti. Bila lulus, jadi pegawai. Sukan tak ada masa depan. Tambahan pula bimbang takut ketika bersukan patah kaki, siapa akan tanggung.
Saya rasa perkara yang sama masih berlanjutan hingga ke hari ini.
Sistem pelajaran pula terlalu mementingkan akademik. Para pelajar menumpukan sepenuh masa untuk pelajaran. Jadi masa untuk bersukan langsung tak ada. Termasuk hujung minggu.
Sedangkan di AS, hujung minggu merupakan hari pertandingan sukan.
Ibu bapa dan sanak saudara ke stadium bersorak memberi perangsang kepada anak-anak mereka. Hujung minggu merupakan hari keluarga termasuk sukan. Ibu bapa pula sering memberi galakan meskipun ada kala anak-anak mereka tidak begitu menonjol. Begitu juga dengan jurulatih.
Malaysia juga boleh maju dalam sukan kalau mempunyai strategi yang betul. Setiap permainan dilatih ketika masih kecil. Pasukan-pasukan umpamanya bola dan badminton ditubuhkan di segenap kampung dan di bandar-bandar. Kemudian diadakan pertandingan peringkat liga untuk junior dan senior. Dari kampung pertandingan diadakan di peringkat mukim, daerah dan seterusnya negeri.
Ibu bapa yang mampu hendaklah menyediakan peralatan sendiri, mana yang tidak mampu disediakan oleh badan-badan tertentu umpamanya jawatankuasa sukan sesebuah kampung. Ataupun syarikat-syarikat tertentu ataupun wakil-wakil rakyat. Ini termasuklah kos pertandingan dan insurans kemalangan. Sediakan jurulatih yang bertauliah.
Paling penting minda rakyat dibuka dan tidak lagi semata-mata mengharapkan kejayaan akademik. Ini memerlukan pindaan sistem pendidikan. Peluang-peluang pekerjaan kepada graduan lulusan sukan hendaklah disediakan. Umpamanya sekolah-sekolah, maktab- maktab dan universiti-universiti mempunyai jurulatih secukupnya untuk pelbagai jenis sukan. Begitu juga dengan jabatan-jabatan kerajaan dan swasta.
Dulu di universiti memang ada bahagian sukan, tapi mungkin seorang pengarah yang menguruskan semua jenis sukan. Tidak ada jurulatih profesional. Latihan permainan seperti bola sepak dan rugbi sering diambil alih oleh pensyarah atau felo yang kebetulan bermain sukan tersebut. Setakat itu saja. Pelajar-pelajar pula apabila tamat belajar, sibuk bekerja dan minat bersukan hilang terus.
Di Sukan Komanwel di Australia yang baru berakhir, Malaysia memenangi tujuh pingat emas. Tahun 1998 ketika Malaysia menjadi tuan rumah, kita memenangi 10 pingat emas. Meskipun kita berbangga dengan kejayaan tersebut. Hakikatnya keputusan tersebut tidak menunjukkan sebarang kemajuan.
Masanya telah tiba bagi Malaysia menumpukan kepada sukan yang sesuai dengan kita. Umpamanya bola sepak, hoki, tenis, badminton dan golf. Sukan-sukan jenis ini tidak memerlukan badan yang besar dan tinggi.
Malaysia mempunyai ratusan padang golf. Eloklah sekolah-sekolah menengah memasukkan golf sebagai salah satu jenis permainan. Kelab-kelab golf boleh membantu pelajar-pelajar yang berminat.
Beberapa tahun lalu saya pernah bertemu beberapa orang pemain golf profesional Malaysia. Ramai yang menjadi jurulatih profesional. Bukannya mereka tidak berbakat. Tetapi terlalu banyak masalah yang dihadapi. Khususnya soal tajaan.
Read more!
Subscribe to:
Posts (Atom)
